เสน่หา เมียนอกหัวใจ

บทที่6 โดนดุ



บทที่6 โดนดุ

วินขับรถคันหรูแล่นมาจอด ให้บัวตองที่นั่งเคียงข้างมาด้วยลงจากรถเพื่อ เข้าเรียนตรงหน้ามหาลัยชื่อดัง บัวตองพยายามกดดึงปลดล็อกเข็มขัด นิรภัยที่คาดตัวเธอเอาไว้แต่เข็มขัดกลับไม่เป็นใจไม่ยอมปลดล็อกออกจาก กัน วินเห็นอย่างนั้นก็อดที่จะมองเธออย่างขบขันในใจไม่ได้

“อย่าบอกนะ ว่าปลดล็อกไม่ได้ ฉันไม่มีเวลามาเล่นตลกกับเธอหรอก นะ” วินเอ่ยเสียงเข้ม

“ปกติบัวก็ปลดล็อกได้ปกตินะคะ แต่วันนี้ทำไมมันถึงดึงออกยากก็ไม่รู้

ค่ะ” พูดพลางใช้มือทั้งกดทั้งดึงเข็มขัดนิรภัยให้ออกจากตัวด้วยใบหน้ามุ่ย

“มาฉันช่วย” วินสายหน้าให้กับเด็กสาวพร้อมกับปลดล็อกเข็มขัดนิรภัย ออกจากตัวเองแล้วเลี้ยวโน้มตัวเข้าไปหาบัวตองใกล้ๆ ก้มลง ใช้มือหนา เอื้อมไปอีกฝั่งหนึ่ง

“น่าแปลกจริง ทำไมมันถึงล็อกแน่นอย่างนี้นะ” เสียงทุ้มบ่นอยู่ใกล้ๆ

เธอ

“ได้ไหมคะ” เสียงหวานเอ่ยถามพร้อมกับก้มลงมองมือหนาพยายามกด ปลดล็อกเข็มขัดให้เธอ

“ไม่ได้” วินพูดพลางเงยหน้าขึ้นไปมองใบหน้าของบัวตองตรงๆ ประจวบเหมาะกับเธอมองเขาอยู่พอดีทำให้สายตาคนทั้งคู่สบมองกันเข้า

จังๆ

ด้วยใบหน้าที่ใกล้กันแค่ลมหายใจทำให้สันจมูกโด่งได้กลิ่นหอมๆ ลอย เข้ามาเตะจมูกโด่งของเขาเต็มๆ ชายหนุ่มจึงถือโอกาสสูดกลิ่นหอมเข้าเต็มปอด สายตาคมกริบจ้องใบหน้าเนียน ด้วยความเผลอไผลพร้อมกับโน้มตัวขยับเข้าหาร่างบางช้าๆ บัวตองจึงรีบ หลบสายตาเอนตัวติดเบาะให้ห่างจากชายหนุ่มให้ได้มากที่สุดด้วยความ หวั่นไหวในใจ

สันจมูกโด่งหยุดค้างใกล้แก้มเนียนอมชมพูอีกแค่นิดเดียวก็จะแตะ สัมผัสแก้มของเธอแล้ว แต่ด้วยจิตสำนึกชายหนุ่มจึงหยุดไว้แค่นั้น พอดึงส ติกลับมาเขาจึงก้มลงปลดล็อกเข็มขัดให้เธออีกครั้งจนสำเร็จในครั้งเดียว แล้วหันไปมองร่างบางที่เอาแต่ก้มหน้าไม่ยอมมองหน้าเขาด้วยความหวั่น ใจ

“ได้แล้ว” เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นพร้อมกลับถอยไปนั่งที่ของตนเอง

“ขอบคุณค่ะ” บัวตองพนมมือไหว้ทันควัน โดยไม่กล้ามองสบตากับชาย

หนุ่ม

“ลงไปได้แล้ว เสียเวลา”

“ค่ะ” รับคําพร้อมกับเปิดประตูรถ

“ตั้งใจเรียนด้วยล่ะ เดี๋ยวเย็นนี้ฉันจะมารับกลับ

“ค่ะ”

“เย็นนี้ฉันอยากจะทานน้ำพริกปลาทูทำให้ฉันทานด้วย” จ้องใบหน้า เนียนที่ลงไปยืนอยู่ตรงประตูรถไม่วางตา

“ค่ะ” ปิดประตูลงอย่างเบามือ

ทันทีที่เธอปิดประตูลงวินก็แล่นรถออกไปทันที บัวตองยืนมองรถออกไป ด้วยความโล่งใจจนลับสายตา ความใกล้ชิดกับชายหนุ่มที่ขึ้นชื่อว่าเป็นพี่ ชายทำให้เธอไม่เป็นตัวของตนเอง ยิ่งชายหนุ่มใช้สายตามองเธออย่างนั้นยิ่งทำให้ใบหน้าของ เธอร้อนผ่าวอย่างบอกไม่ถูก

“บัวทำไมมายืนอยู่ตรงนี้” ปายเดินเข้าไปหาบัวตองที่ยืนนิ่ง

“เปล่า”

“พี่วินมาส่งเหรอ”

“อืม” บัวตองพยักหน้าด้วยความว้าวุ่นในใจ เพราะนึกขึ้นได้ว่าปืนมีคู่ หมั้นแล้วเธอกับเขาไม่ควรจะใกล้ชิดกันมากจนเกินขอบเขต แต่ทำไมนะ ชายหนุ่มถึงทำแบบนั้นกับเธอในรถเมื่อสักครู่

“เข้าไปข้างในกันเถอะ” ปายเดินนำบัวเข้าไปในมหาลัย

ภายในรถคันหรูระหว่างที่กินกำลังทะยานรถไปข้างหน้าก็อดนึกถึง ใบหน้าใสซื่อขาวเนียนกับกลิ่นหอมๆ จากร่างสาวขึ้นมาไม่ได้ ยิ่งมองเธอก็ ยิ่งเหมือนดอกไม้แรกแย้มที่กำลังเบ่งบานให้ผึ้งหรือผีเสื้อได้ดอมดม

“บ้าจริง วินแกไม่ควรคิดอะไรแบบนี้นะ แกรักษา” คนเดียวจำไว้” ชาย

หนุ่มเอ่ยเตือนตนเองพร้อมกับสลัดภาพของบัวตองออกไปจากหัว

ณ บริเวณหน้าห้องน้ำหญิงปายกำลังเดินออกมาจากห้องน้ำแต่กลับต้อง ชะงักเท้าหยุดเดินโดยอัตโนมัติด้วยความตกใจที่อยู่ๆ นัทก็มายืนนิ่งอยู่ ตรงหน้าของเธอ พร้อมกับส่งสายตามาทางเธอที่ยากจะคาดเดา

“นายมีอะไร มายืนอยู่ตรงนี้ทำไม” ปายซึ่งเอ่ยถามขึ้นเสียก่อน
“เมื่อวานฉันอุตส่าห์ช่วยเธอโดยการซื้อน้ำมันไปให้ เธอไม่คิดที่จะ ตอบแทนอะไรฉันสักหน่อยเลยเหรอ”

“ใช่สิ ฉันก็ไปลืมไปเลย เดี๋ยวก่อนนะ”ปายพูดพลางเปิดกระเป๋าหยิบเงิน ออกมายื่นให้นัททันที

“อะไรของเธอ”

“ก็ค่าน้ำมันไง รับไปสิ

“ฉันไม่เอา ฉันอยากให้เธอช่วยอย่างอื่นมากกว่า”

“เรื่องอะไร”

“ฉันว่าเธอคงจะดูออกนะว่าฉันชอบบัว” “ยิ่งกว่า ออกอีก” ปายเอ่ยเสียงแผ่วเบา

“ดี งั้นฉันจะให้เธอช่วยเป็นแม่สื่อให้ฉัน ตกลงตามนี้นะ

“ไม่ ฉันไม่ช่วยอะไรนายทั้งนั้นแหละ ค่าน้ำมันของนาย” ปายรีบยัด เงินใส่ในมือนัทแล้วเดินเลี่ยงออกไป

“เฮ้ จะมาเดินหนีกันดื้อๆ อย่างนี้ไม่ได้นะ!” นัทรีบเดินไปกระชากแขน เรียวให้หยุดเดิน

“โอ๊ย! นายปล่อยฉันนะ!”

“เธอจะยอมช่วยฉันดีๆ หรือว่าจะต้องให้ใช้กำลัง

“ไม่! ถึงฉันช่วยบัวเขาก็ไม่รักหรือชอบนายมากกว่าเพื่อนหรอก ปล่อย!” สลัดแขนจนหลุดจากการจับกุมจนสําเร็จ

“เธอว่าอะไรนะ!” นัทขมวดคิ้วเข้าหากัน
“บัวเขารู้แล้วว่านายแอบชอบ แต่บัวบอกว่านายเป็นได้แค่เพื่อนเท่านั้น

“จริงเหรอ”

“ก็จริงน่ะสิ ฉันจะโกหกนายทำไม

“ถ้าเป็นแบบนั้นจริงๆ เธอนั้นแหละที่จะต้องยิ่งช่วยฉัน ถ้ายังเห็นฉันเป็น

เพื่อนอยู่”

“ฉันว่านายใช้ความสามารถของตัวเองจะดีกว่านะ ฉันช่วยอะไรนายไม่

ได้หรอก”

“ทำไมจะช่วยไม่ได้ นอกเสียจากเธอไม่อยากจะช่วย” นัทจ้องใบหน้า

เนียน

“ฉันว่าเราสามคนเป็นเพื่อนกันแบบนี้ก็ดีอยู่แล้ว นายอย่าเปลี่ยนความ สัมพันธ์เลยนะ”

“ฉันว่า ให้บัวกับฉันเป็นคนตัดสินใจดีกว่านะ ว่าเราสองคนจะเป็นอะไร

กัน ”

“นายเกลียดขี้หน้าฉันนักไม่ใช่เหรอ แล้วจะมาขอความช่วยเหลือจาก ฉันทำไม

“ก็เธอชอบทําตัวขวางคลองเวลาที่ฉันอยู่กับบัวทำไมล่ะ” “ฉันเนี่ยนะ ทำตัวขวางคลอง

“ใช่ ถ้าไม่อยากจะช่วยก็ไม่เป็นไร แต่เวลาฉันอยู่กับบัว เธอก็อย่าอยู่ ขวางหูขวางตาก็แล้วกัน ไม่อย่างนั้นฉันเอาเรื่องเธอแน่ปาย”

“คุยอะไรกันอยู่เหรอ”บัวตองเดินเข้าไปหาคนทั้งคู่ที่กำลังคุยกันอย่างเคร่งเครียด

“เปล่า รีบเข้าไปเรียนกันเถอะ” นัทรีบเดินเข้าจับจูงมือบัวตองเดินผ่าน หน้าปายออกไป

ปายเห็นอย่างนั้นก็เดินตามหลังคนทั้งคู่ไปห่างๆ ด้วยที่สายตาจ้องมอง มือหนาของชายหนุ่มจับจูงมือบัวเดินไปข้างหน้าด้วยหัวใจที่ห่อเหี่ยว

“นัทปล่อยมือเราได้แล้ว” บัวตองซักมือออกจากมือหนาด้วยความไม่

พอใจ

“ทำไมล่ะ บัวรังเกียจเราเหรอ”

“เปล่า แต่เราว่ามันไม่เหมาะ เราเป็นเพื่อนกันไม่ควรทำอะไรที่มัน ประเจิดประเจ้อเกินไป”

“เป็นเพื่อนกัน จะจับมือกันก็ไม่เห็นเป็นไรนี่”

“แต่เราไม่ชอบ ปายเรารีบเข้าไปเรียนกันเถอะ” บัวตองคว้าแขนปาย เดินเข้าไปในห้องทันที

นัทเดินถอนหายใจเดินตามสองสาวเข้าไปในห้องเรียนต้อยๆ เขาต้อง พยายามให้มากกว่านี้เพื่อให้บัวตองหันมาสนใจและตกลงยอมเป็นแฟน เขาให้ได้ นัทมุ่งมั่นอยู่ในใจ

ณ บ้านไกรณรงค์หลังจากที่บัวตองทานมื้อเย็นเสร็จ เธอก็หอบโน๊ตบุค และหนังสือเข้าไปในห้องทำงานของวิน เพราะมีเนื้อหาบางอย่างที่เธอยัง ไม่เข้าใจ วันที่กำลังนั่งทำงานอยู่ก่อนแล้วเห็นอย่างนั้นก็ยกยิ้มมุมปากด้วย ความเอ็นดู

“มีเรื่องให้ช่วยอีกแล้วใช่ไหม
“ค่ะ”บัวตองยิ้มรับ

“เข้ามานั่งใกล้ๆ นี่มา

“ค่ะ” เดินถือโน๊ตบุคไปนั่งลงบนเก้าอี้ข้างๆ ชายหนุ่มทันที

“วันนี้น้ำพริกปลาทูรสชาติยังอร่อยเหมือนเดิมเลยนะ ”

“จริงเหรอคะ ดีใจจังเลย”

“ทําไมคิดว่าฉันจะบอกว่าไม่อร่อยเหรอ” “ก็ตอนที่พี่ทานเมื่อกี้ ไม่เห็นบอกว่าอร่อยสักคำเลยค่ะ

“ทำไมน้อยใจ ฉันเหรอ” ในหันมาจ้องใบหน้าเนียนที่กำลังทำตาใสซื่อ มองหน้าเขาอยู่พอดี

เปล่าค่ะ ” ก้มหน้าลงหลบสายตาชายหนุ่ม

“โธ่เอ๋ย เด็กน้อย ฉันก็บอกไปแล้วไงว่ามันอร่อยมาก พอใจหรือยัง” ใช้ มือหนาลูบศีรษะบางไปมาเบาๆ ด้วยความเอ็นดูในความใสซื่อของเธอ

“ขอบคุณค่ะ” เงยหน้าขึ้นส่งยิ้มหวานให้ชายหนุ่ม

“อย่าไปยิ้มแบบนี้ให้ใครล่ะ” วินเอ่ยเตือนเด็กสาวด้วยหัวใจที่เต้นแรง ไม่เป็นจังหวะ

“ทำไมคะ บัวยิ้มไม่สวยเหรอคะ” บัวตองเริ่มขาดความมั่นใจในตนเอง

“ช่างเถอะ เธอไม่ต้องไปใส่ใจหรอก”

“พี่พูดอะไร บัวไม่เข้าใจเลยค่ะ”
“ฉันบอกว่าไม่ต้องสนใจ เธอก็อย่าถามมากน

“ทำอะไรกันอยู่ลูก สองคนพี่น้อง” เนตรนภาหญิงสูงวัยเปิดประตูเดิน เข้ามาหาคนทั้งคู่ด้วยรอยยิ้มเปื้อนหน้า

“ผมกำลังจะอธิบายเนื้อหาที่บัวจะนำเสนอทำเป็นรายงานให้บัวฟังอยู่ น่ะครับ”

“จ้ะ แม่เห็นลูกสองคนรักและช่วยเหลือกันแบบนี้แล้ว แม่ค่อยชื่นใจ

หน่อย”

“ครับ”

“งั้นแม่ไม่กวนละ ขอตัวไปสวดมนต์ในห้องพระก่อนนะลูก” เนตรนาส่ง ยิ้มให้ลูกชายและบัวตอง

“ค่ะ คุณแม่” บัวตองส่งยิ้มตอบกลับเนตรนภา

“ฉันว่าเธอรีบทําความเข้าใจเร็วๆ เถอะ งานฉันค้างอยู่อีกเยอะเลย “ค่ะ” หันไปสนใจในสิ่งที่ชายหนุ่มจะอธิบายให้ฟังทันที

หลายวันต่อมา

บัวตองกำลังนั่งดูหนังอยู่ในโรงหนังด้วยความตื่นเต้นสนุกแปลกใหม่ไป กับชายและนัทอย่างมีความสุขเพราะเป็นครั้งแรกของเธอที่ได้ดูหนังในโรง หลังเลิกเรียน โดยเธอไม่ลืมที่จะโทรบอกกล่าวให้เนตรนภากับวินทราบ เรื่องว่าเธอจะกลับบ้านช้ากว่าทุกวันแต่ไม่ได้บอกเวลาที่แน่นอน ซึ่งคนทั้งคู่ ก็อนุญาตตามที่เธอขออย่างใจดี

“เป็นไง สนุกไหมบัว” ปายเอ่ยถามขึ้นทันทีที่พากันเดินออกมานอกโรงหนัง

“สนุกมากเลย แล้วเย็นมาก” บัวตองกว้างมีความสุข

เย็นฉ่ำนี้ เธอหมายถึงแอร์ใช่ไหม

“อืม ใช่แล้วบัวตองพยักหน้ารับ

“ฉันจะมาอีกนะนัทเอ่ยด้วยรอยยิ้ม เขาดีใจที่ทำให้หญิงชื่นชอบ

“จริงเหรอ

จริงสิ บัวอยากมาอีกเมื่อไหร่ก็บอกเราได้ตลอดเลยนะ”

“อืม เดี๋ยวเราบอก

“แต่คราวหน้าต้องหนังผีนะ ใช่หนังอย่างอารมณ์ดี

“หนังเราหรอกน่ากลัวจะตาย ใช่ไหมปาย”

ตามใจเธอ

เธอต้องมาดูกันหลายคนสนุกจะตายใช่ไหมนัทบัวตองหันไปถาม

ความเห็นชายหนุ่ม

“ไม่รู้ แต่อย่าไปบังคับใครให้มาด้วยเลย ถ้าเขาไม่อยาก

นะ”

เชอะอย่างกับฉันอยากจะถ้าบัวตองไม่คะยั้นคะยอให้เธอมาด้วยเธอก็ไม่คิดที่จะมาหรอก

“ทําไม! อยากจะต่าฉันก็ค่าออกมาเลย ไม่ต้องเก็บมันไว้ในใจหรอก นัทมยั่วกวนประสาทปาย

“ไอ้บ้า!” ปายเริ่มจะหมดความอดทนจึงหลุดปากต่อว่าชายหนุ่มออกมา ด้วยความโมโห

“นัทเอาอีกแล้วนะ ทำไมนิสัยเสียแบบนี้ ทำไมชอบยั่วกวนประสาทปาย จัง เราสามคนเป็นเพื่อนกันนะ อย่าทะเลาะกันเอง” บัวตองหันไปปรามนัท ทันควันด้วยความไม่ชอบใจ

“เราก็แค่แหย่เล่นสนุกๆ เอง บัวอย่าโกรธเราเลยนะ”

“เอาอย่างนี้ดีกว่า นัทขอโทษปายก่อนสิ

“อะไรนะบัว ไม่มีทางหรอก” นัทส่ายหน้า

“ก็นับเป็นคนผิด ถ้าไม่ขอโทษปาย งั้นเราก็ไม่ต้องไปทานข้าวกันแล้ว

ล่ะ”

“เร็วๆ สิ ฉันพร้อมแล้ว” ปายกอดอกเชิดหน้าขึ้นด้วยความสะใจยิ้มกริ่ม

“ไม่!” นัทยืนยันเสียงแข็ง

“งั้นเรากลับกันเถอะปาย ไปทานก๋วยเตี๋ยวข้างทางแทนซาบูอร่อยๆ ก็ได้ น้อ” บัวตองรีบจับจูงมือปายเดินผ่านหน้านัทไปทันที

“ก็ได้ เรายอมแล้ว” นัทรีบตะโกนตามหลังบัวตอง

“ก็เร็วๆ สิ ฉันหิวแล้ว” ปายเอยอย่างเป็นต่อ

“ขอโทษ!” นัทกระแทกเสียงด้วยความไม่เต็มใจ
“ได้ไหมบัว น้ำเสียงแบบนี้” ปายถามบัวตองเพื่อยั่วกวนประสาทชาย

หนุ่มกลับ ที่ยืนฟืดฟักโกรธเธออยู่ “พอได้แล้วน้า เธอก็ใช่ย่อยเหมือนกันนะปาย พอกันทั้งคู่เลย” บัวตอง

ต่อว่าเพื่อนไม่จริงจังมากนัก

“ถ้าพอใจแล้ว ไปกินชาบูอร่อยๆ กันเถอะ” นัทเดินเข้าไปคว้าจับจูงแขน บัวตองเดินไปข้างหน้าทันที

“ปายรีบตามมาสิ” บัวตองหันไปเรียกปายที่ยังคงยืนอยู่ที่เดิม

“อืม” ปายพยักหน้าแล้วเดินตามหลังไปเงียบ ๆ ไม่ว่าเธอจะทำอะไรก็ดู จะขัดหูขัดตานัทไปเสียทุกอย่างเลย เธอไม่น่าใจอ่อนตามบัวตองมาด้วย เลย ทั้งๆที่ก็รู้ว่านัทไม่ชอบให้เธอเข้ามายุ่งวุ่นวายด้วย ในะหว่างที่เขา กำลังเดินหน้าจีบบัวอยู่ ปายได้แต่ถอนหายใจแรงๆ เท่านั้น

หลังทานชาบูอิ่มท้องแล้วบัวตองกับปายก็พากันตรงไปยังร้านขาย หนังสือต่อ ระหว่างที่ทั้งสองสาวกำลังให้ความสนใจหนังสือในร้านอย่าง ใจจดใจจ่อ นัทก็ปลีกตัวออกไปจากร้านเพื่อไปทำธุระสำคัญที่เขาตั้งใจทำ ในวันนี้มากที่สุด

ไม่นานนัทก็เดินมาหยุดตรงหน้าร้านขายหนังสือพร้อมกับถือช่อดอก กุหลาบสีชมพูช่อใหญ่ที่สั่งทำพิเศษไว้ในมือ ระหว่างที่นัทกำลังยืนรวบรวม ความกล้าอยู่ บัวตองกับปายก็เดินออกมาตรงหน้าร้านพอดี ทันทีที่บัวกับ ปายเห็นนัทยืนถือช่อดอกไม้อยู่ตรงหน้าทั้งสองคนจึงหันมามองหน้ากัน ด้วยแปลกใจสงสัย

“ไม่ต้องแปลกใจหรอก รับไปสิเราให้” นัทอื่นช่อดอกไม้ในมือไปตรงหน้าบัวพร้อมกับส่งยิ้มให้เธอ

“นัททำอะไร รีบไปส่งเรากลับบ้านเถอะ” บัวตองเอ่ยขึ้นด้วยความเป็น กังวลใจเพราะเลยเวลากลับบ้านมามากแล้ว

“นั่นสิ ฉันว่ารีบไปส่งบัวให้ถึงบ้านก่อนเถอะ” ปายเอ่ยเสริมขึ้น

“เธอไม่ต้องมายุ่งนา” นัทเอยอย่างไม่สบอารมณ์

“เอาอีกแล้วนะนัท” บัวตองส่ายหน้า ให้ชายหนุ่มที่เอาแต่ใช้อารมณ์กับ

ปายตลอดเวลา

“รับไปสิ เราให้” นัทอื่นช่อดอกไม้ไปตรงหน้าบัวตองพร้อมกับส่งยิ้มให้

อีกครั้ง

“อะไรกันนัท เราไม่ตลกด้วยนะ” บัวตองทําหน้างงงวย

“ใครว่าตลกล่ะ รับไปเถอะนะ เราตั้งใจสั่งทำให้บัวเป็นพิเศษเลยนะ”

“แล้วนัทจะเอามาให้เราทำไม

“ก็เพราะเราอยากจะให้ไง รับไปเถอะนะ เราขอร้อง”

“ก็ได้ เราจะรับไว้ จะได้รีบกลับกันสักที” บัวตองจําใจรับดอกไม่มาถือไว้ เธอรู้ดีว่านัทกำลังเอาใจเธออยู่ แต่ถึงชายหนุ่มจะพยายามแค่ไหนมันก็ เปล่าประโยชน์เพราะเธอจะมุ่งแต่เรื่องเรียนเท่านั้น ส่วนเรื่องชู้สาวกับใคร ไม่เคยมีอยู่ในหัวของเธอเลย ถึงเธอจะอายุยี่สิบแล้วก็ตามที

ไม่นานรถเก๋งคันหรูของนัทก็มาจอดอยู่ตรงหน้าบ้านไกรณรงค์ บัวตอง จึงรีบเปิดประตูลงจากรถเดินตรงเข้าไปในบ้านพร้อมกับช่อดอกไม้ช่อใหญ่ ส่วนนัทก็ขับรถแล่นไปส่งปายที่บ้านต่อระหว่างทางภายในรถก็มีแต่ความเงียบเข้ามาปกคลุม ไม่เหมือน ก่อนหน้านั้นที่มีบัวตองอยู่ด้วย บ่ายที่นั่งอยู่ตรงเบาะด้านหลังคนขับแอบ หันไปมองชายหนุ่มด้านหน้าอยู่เป็นระยะด้วยความขุ่นเคืองในใจ เพ ราะนัทไม่เคยเห็นเธออยู่ในสายตาของเขาเลย

“คราวหน้าคราวหลังถ้าฉันกับบัวจะไปไหนด้วยกันอีก เธอไม่ต้องเสนอ หน้าตามมาด้วยอีกนะ น่ารำคาญชะมัด” นัทเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ

“เออ ฉันก็ไม่ได้อยากจะมานักหรอก ถ้าบัวเขาไม่ชวนฉันมาด้วย”

“ดี ทำให้ได้อย่างที่ปากพูดด้วยก็แล้วกัน”

สิ้นสุดคำพูดของนัทปายก็ไม่คิดที่จะตอบโต้ใดๆ ถึงเธอตอบโต้ไปก็ไม่มี อะไรดีขึ้น ภายในรถกลับมาเงียบสงบอีกครั้งจนรถแล่นไปจอดตรงหน้า บ้านของเธอ ปายจึงเปิดประตูลงจากรถไปเงียบๆ แล้วเดินหายเข้าไปใน บ้าน ส่วนนับที่นั่งเงียบมาตลอดทางหันไปมองหลังปายแวบหนึ่งแล้วแล่น รถออกไปทันที

ทันทีที่บัวตองเดินเข้าไปในบ้านเธอก็รีบตรงเข้าไปยังห้องนอนของ ตนเองทันที สักพักเสียงเคาะประตูห้องก็ดังขึ้น เธอจึงรีบเดินไปเปิดพอเห็น

ว่าเป็นวินเธอก็แอบตกใจเล็กน้อย “ไปดูหนังมาสนุกไหม” ถามพลางแทรกตัวผ่านประตูเข้าไปในห้อง

“ก็สนุกดีค่ะ”

“แต่ฉันว่ามันดูจะเกินเวลาไปหน่อยนะ” วินกวาดสายตามองไปที่เตียงตาก็สะดุดเข้ากับดอกไม้ช่อใหญ่ที่วางอยู่บนเตียง “บัวขอโทษค่ะ ที่กลับมืดไปหน่อย”

“ดอกไม้นั่นใครให้มา!” วินตวาดเสียงดัง

“เพื่อนค่ะ” บัวตองตอบออกไปด้วยความตกใจกลัว ” เพื่อนที่ไหนเขาให้ดอกไม้ช่อใหญ่ขนาดนี้กัน เธอไปไหนมากันแน่! นถามเสียงเข้ม

“บัวไม่ได้ไปเถลไถลที่ไหนเลยนะคะ อย่างที่บอกค่ะว่าบัวไปดูหนังกับ ทานข้าวกับเพื่อน แต่เพลินไปหน่อยก็เลยกลับช้าค่ะ “บัวตองบอกความ จริงออกไปตรงๆ

“รับดอกไม้เขามาขนาดนี้ ตกลงเป็นแฟนกันแล้วใช่ไหม” วินมองบัว ตองตาขวางด้วยความไม่พอใจ

“เปล่านะคะ บัวกับนัทเราไม่เป็นแฟนกันค่ะ ถ้าพี่ไม่เชื่อไปถามบ่ายได้

เลยค่ะ” บัวตองรีบปฏิเสธทันควัน

“ฉันว่าเธอไม่ควรที่จะคิดมีแฟนในเวลานี้นะ เพิ่งจะเรียนปีหนึ่งเอง อย่า ลืมว่าแม่ฉันตั้งความหวังกับเธอไว้มาก อย่าทำให้แม่ฉันผิดหวังเด็ดขาด เข้าใจไหม”

“ค่ะ บัวจะตั้งใจเรียนจนจบไม่ทำให้แม่กับพี่ผิดหวังอย่างแน่นอนค่ะ บัว สัญญา”

“เธอจะไปเที่ยวกับเพื่อนฉันก็ไม่ได้ว่าอะไรหรอกนะ แต่อย่าทำตัวเหลว ไหลก็แล้วกัน” วินเอ่ยเสียงเข้มดุใส่บัวตอง

“ค่ะ” รับค่าพร้อมกับก้มหน้าไม่กล้าสบตาชายหนุ่ม
“เงยหน้าขึ้นมามองหน้าฉัน” เอ่ยเสียงอ่อนลง บัวตองนิ่งเงียบไม่ยอมทำตามที่ชายหนุ่มต้องการ

“ฉันบอกให้เงยหน้าขึ้นมา” วันเดินเข้าไปประชิดร่างบางพร้อมกับใช้มือ หนาจับเชยคางเรียวให้แหงนหน้าขึ้นมาสบตากับเขา

บัวตองแหงนหน้าขึ้นสบตากับชายหนุ่มอย่างว่าง่ายด้วยความ หวาดหวั่น สายตาคมกริบจ้องมองใบหน้าเนียนดวงตาใสซื่อตรงหน้าด้วย ความเผลอไผลค่อยๆ ขยับยื่นหน้าเข้าไปใกล้ๆ ริมฝีปากบางจนใกล้กันแค่ ลมหายใจ บัวตองเห็นว่ามันเป็นสิ่งที่ไม่ควรเธอจึงรีบขยับถอยหลังออก ห่างจากชายหนุ่มทันที แต่ด้วยความรีบร้อนทำให้เธอชวนเซจะล้ม ร่างหนา จึงรีบคว้าโอบเอวบางเข้าหาตัวเองทันที

“ระวังหน่อยสิ เดี๋ยวก็ล้มลงหรอก” พูดพลางโอบเอวบางแนบกายไม่ ยอมปล่อย

“พี่ปล่อยบัวเถอะค่ะ” ขยับตัวจะออกจากวงแขนแกร่งที่กอดรัดเธอไม

ยอมปล่อย

“ทําไมเธอกลัวฉันเหรอ”

“เปล่าค่ะ แต่เราเป็นพี่น้องกัน ไม่ควรที่จะใกล้ชิดกันขนาดนี้นะคะ”

“หี เธอพูดอย่างกับเราสองคนคลานตามกันมาอย่างนั้นแหละ ช่างเถอะ ฉันไม่กวนเธอแล้วก็ได้” ยอมปล่อยร่างบางเป็นอิสระพร้อมกับพยายามหัก ห้ามใจตนเอง นึกถึงหน้าหญิงคนที่เขารักมากที่สุดและจะไม่มีทางทำให้ เธอเสียใจอย่างเด็ดขาด
“บัวขอโทษอีกครั้งนะคะ ที่ไม่รีบกลับบ้าน”

“อย่าให้มีอีกก็แล้วกัน”

“ค่ะ”รับค่าหนักแน่น

บัวตองยืนมองชายหนุ่มที่ขึ้นชื่อว่าเป็นพี่ชายเดินออกไปจากห้องจนลับ สายตาด้วยใบหน้าที่แดงร้อนผ่าวไม่เป็นตัวของตัวเอง ยิ่งนึกถึงสายตา คนที่มองจ้องเธออย่างมีความหมายอะไรบางอย่างแฝงอยู่ ก็ยิ่งทำให้ หัวใจเธอหวั่นไหว ไหนจะอกกว้างที่เธอเพิ่งจะได้แนบชิดยิ่งทำให้หัวใจเต้น แรงไม่เป็นจังหวะ เธอได้แต่หยุดความคิดไว้เพียงแค่นั้นแล้วสลัดมันทิ้งไป


เพื่อการอัปเดตบทที่เร็วขึ้น กรุณาบริจาคสำหรับเว็บไซต์เพื่อซื้อบทใหม่! ขอขอบคุณ
THB

เคล็ดลับ: คุณสามารถใช้แป้นคีย์บอร์ดซ้ายขวา A และ D เพื่อเรียกดูระหว่างบทต่างๆ