กลยุทธ์เด็ด เสพติดรักภรรยาของผม

บทที่ 68 จากกันช่วงหนึ่ง หวานยิ่งกว่าตอนแต่งงานใหม่ๆ



บทที่ 68 จากกันช่วงหนึ่ง หวานยิ่งกว่าตอนแต่งงานใหม่ๆ

หลินซินเหยียนพูดจบก็ได้หันหลังเตรียมจากไป

“ลูกชายคุณชื่ออะไร?”ขณะที่หลินซินเหยียนเดินมาถึงหน้า ห้องนอน ด้านหลังมีเสียงกวนประสาทของผู้ชายดังขึ้น “หลิน เฉิน หลินลี่ย ?”

เขามาถึงประเทศA ก็ได้รับข้อมูลการดำรงชีวิตหลายปีนี้ของ หลินซินเหยียนอย่างละเอียดยิบจากกวนจิ้งแล้ว

ที่ทำให้เขาเหนือความคาดหมายคือ ผู้หญิงคนนี้ได้คลอดแฝด ชายหญิงคู่นึง

แถมหน้าตายังดูดีมาก

ฝีเท้าของหลินซินเหยียนหยุดชะงักไว้ จากนั้นได้หันมาจ้อง หน้าเขา พร้อมกุมมือทั้งสองไว้แน่น ตอนที่เจอกวนจิ้งเธอก็รู้เลย ว่ากวนจึงกำลังตรวจสอบเธออยู่

คิดไม่ถึงว่าความเคลื่อนไหวของกวนจิ้งจะไวขนาดนี้

“ถ้าคุณต้องการให้ฉันกลับไปหย่ากับคุณ คุณพูดตรงๆก็ได้ ฉันย่อมเต็มใจและไม่ขัดขวางความสุขของคุณอยู่แล้ว แต่คุณขู่ ฉันแบบนี้ ไม่รู้สึกว่ารังแกคนเกินไปเหรอคะ?” หลินซินเหยียน โมโหจนตัวสั่น

จงจิ่งห้าวนอนอยู่บนเตียงไม่ขยับ แขนวางพาดอยู่บนหน้าผากและหลับตาไว้

ไม่พูดไม่จากค่า

ดูเหมือนเหนื่อยล้าสุดๆ

หลินซินเหยียนยืนอยู่หน้าห้องก็ไม่กล้าจากไป ใครจะไปรู้ว่า คนๆนี้จะทำเรื่องเสียสติอะไรมาทำร้ายลูกของเธอหรือเปล่า

เพราะตอนนี้เขารู้ทุกอย่างของเธออย่างทะลุปรุโปร่งแล้ว “ผมหิวน้ำ”

ผ่านไปสักพัก จงจิ่งห้าวเปิดปากพูดอย่างช้าๆ แต่ยังคง หลับตาอยู่อีกเช่นเคย หลินซินเหยียนมองเขาทีนึง เธอโกรธและคิดอยู่ในใจว่าสู้ให้

หิวนํ้าตายไปเลยดีกว่า

จงจึงห้าวพลิกตัวหันหลังให้กับหลินซินเหยียน หนังตาที่เดิมที หนักหน่วงได้ค่อยๆลืมตาขึ้น ใบหน้าเต็มไปด้วยความเหนื่อย ล้าคุณอยากให้ผมหิวน้ำตาย ปองร้ายสามีเหรอ?”

หลินซินเหยียนอัดอั้นตันใจ เธอหันไปในน้ำ และยกเข้ามายื่นไปให้เขาน้ำมาแล้ว”

“คุณป้อนผม”จงจิ่งห้าวพลิกตัวมามองผู้หญิงที่ยืนอยู่หัวเตียง

พร้อมยับยั้งความโกรธไว้
เพราะเธอโกรธ แก้มจึงแดง แก้มทั้งสองข้างของขึ้นมา เหมือนหนูแฮมสเตอร์ที่กำลังโกรธอยู่ ดูแล้วช่างน่ารักสุดๆ

จงจิ่งห้าวอดหัวเราะเบาๆไม่ได้ แต่เสียงหัวเราะนี้ฟังอยู่ในหู ของหลินซินเหยียนได้กลายเป็นความกวนประสาท

“จงจิ่งห้าว คุณไปตายเถอะ!”หลินซินเหยียนโยนแก้วน้ำไปที่ ตัวเขา น้ำอุ่นที่อยู่ในแก้วโอนเอนอยู่กลางอากาศแล้วสาดออก มาใส่ตัวเขา น้ำยังไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร ที่หนักหนาสาหัสคือ ตำแหน่งที่แก้วเขวี้ยงลงมาโดนแผลที่ทรวงอกเขาพอดี

นาทีที่แก้วน้ำเขวี่ยงลงมา เขาได้ร้องซี้ดนึง

เสื้อเชิ้ตที่ถูกสาดจนเปียก สามารถมองทะลุเข้าไปเห็นรอย แดงด้านใน

หลินซินเหยียนอึ้งอยู่ครู่นึง เขาเป็นคนที่ทนเจ็บได้มากเลย ไม่ใช่เหรอ แก้วน้ำ ใบเดียวจะเจ็บแค่ไหนเชียว แต่เมื่อครู่หน้าตา เขาเหมือนเจ็บมากเลย

“คุณอย่ามาเสแสร้งหน่อยเลย” หลินซินเหยียนแกล้งทำตัว

สงบ

จงจิ่งห้าวนอนอ้าซ่า ไม่ขยับและไม่พูดจา

สายตาของหลินซินเหยียนค่อยๆมองมา เห็นรอยสีแดงที่ สามารถมองทะลุจากเสื้อเชิ้ตขาวสะอาดของเขาโดยไม่ได้ตั้งใจ เธอขมวดคิ้ว ทําไมหน้าอกถึงมีรอยสีแดง?

เธอก้มลงไปมอง พยายามที่จะมองให้ชัดเจนว่าคราบสีแดงที่เห็นนั้นคืออะไร

อยู่ใกล้เขา บวกกับเสื้อเชิ้ตของเขาเปียกน้ำ หลินซินเหยียน

เห็นผ้าพันแผลของเขาอย่างชัดเจน “ทําไมคุณได้บาดเจ็บ?”หลินซินเหยียนถามอย่างค่อน

ข้างรับมือไม่ถูก

จงจึงห้าวลืมตาขึ้น ต้องโคมคริสตัลที่ระยิบระยับอยู่บนฝ้า เพดานด้วยสายตาเปล่งประกาย

นิ้วมือขยี้ผ้าห่มไว้

เขาแค่ไม่อยากติดค้างเหอรุ่ยหลินมากเท่านั้นเอง

ท้ายที่สุดก็เขาผิดต่อเธอ

ถึงเธอจะมีข้อเสียเป็นพันเป็นหมื่น แต่ก็มีความดีอยู่อย่างนึง

ยังไงซะก็นานหลายปีแล้ว

ยังไงก็มีจิตไมตรีไม่มากก็น้อยอยู่

จิตไมตรีนี้ไม่เกี่ยวกับความรัก แต่คือศีลธรรม คือความรับผิด

ชอบ

ก็เหมือนคำพูดที่เหอรุ่ยหลินเค้นถามเขาคำนั้น

วัยสาววัยใสหลายปีขนาดนั้น จะสามารถซื้อคืนกลับมาด้วย

เงินเหรอ?

ขนตาดกดาของเขาสั่นเล็กน้อย เขาจ้องมองเธอ แววตามความจริงจังแบผ่าน “ถ้าผมบอกว่า ผมทำเพื่อคุณ คุณเชื่อหรือ เปล่า?”

หลินซินเหยียนเม้มปากไว้แน่น เมื่อครู่เธอเหมือนเห็นความ จริงจังจากแววตาเขา

แต่พอมาคิดๆดูแล้ว ไม่ใช่สิ เขาจะจริงจังกับเธอได้ยังไง? ชอบผู้หญิงที่มีลูกมีเต้าแล้ว? ตาฝาด จะต้องตาฝาดแน่ๆเลย

อีกอย่างเขาได้รับบาดเจ็บแล้วเกี่ยวอะไรกับเธอด้วย?

ยิ่งไปกว่านั้น เขากำลังจะหมั้นกับเหอรุ่ยหลินอยู่แล้ว เห็นเธอ เป็นคนโง่หรือไง?

เห็นได้ชัดว่าสีหน้าเธอไม่เชื่อ จงจึงห้าวหัวเราะเบาๆ

คงจะกำลังหัวเราะตัวเอง ความรู้สึกที่มีต่อเธอ แม้แต่ตัวเขา เองก็ยังบอกไม่ถูก

หลินซินเหยียนโน้มตัวเก็บแก้วน้ำขึ้นมา ไม่รู้เพราะเมื่อครู่ได้ เอาแก้วน้ำไปเขวี้ยงปาใส่เขาแล้วรู้สึกละอายใจหรือเปล่า เธอ ถามเสียงเบา “ฉันส่งคุณไปโรงพยาบาลเถอะ”

จงจึงห้าวปฏิเสธอย่างเฉียบขาด หลินซินเหยียนหมดหนทาง แล้วแผลของคุณจะทำยังไง?
“ช่วยผมถอดเสื้อผ้าเปียกชื้นออกใส่เสื้อเปียกชุ่มมันทรมาน

เกิน

หลินซินเหยียนครุ่นคิดอยู่ครู่ก็โน้มลงช่วยเขา ปลดกระดุมเสื้อ ฉันกลับ

ปกติเธอลูกๆสองคนเข้านอน

นาทีที่เธอโน้มตัวลงผมของแก้มของอยู่เป็นคันยุบยิบ เหมือนกระแสไฟพยายามแทรกเข้าจุดเซนซิทีฟที่สุดของเขา เสียงของเขาแทบ พร่า “ต้องความ

หลินซินเหยียนยกมุมปากอย่างไม่พอใจฉันได้ติด

ขณะเขาพูด ลมเหมือนไม่เอามาผม ผมบาดเจ็บครั้งสองมั้ยผมไม่ฟ้องคุณโทษฐานทำร้ายคุณควรจะขอบคุณผมแล้ว

ซินเหยียนปลดแผลของเขานึง

จงห้าวร้องซี้ด ผู้หญิงคนถึงได้ใจร้ายแบบ
เขาได้รับบาดเจ็บ เธออ่อนโยนหน่อยไม่ได้เลยรึไง?

เขาถอนหายใจ” ในที่สุดผมก็รู้สักทีว่าทำไมหลายปีนี้ข้างกาย คุณถึงไม่มีผู้ชายเลย ไม่มีผู้ชายคนไหนทนผู้หญิงหยาบคาย อย่างคุณได้หรอก”

“ยกแขนขึ้น”หลินซินเหยียนดึงเสื้อเชิ้ตไว้ มองเขาด้วยหางตา

พร้อมหัวเราะที่นั่ง “ผู้ชายที่มาจีบฉันมีเยอะแยะ

“อ้อเหรอ?”

“แน่นอน————อ๊า!”

เธอยังพูดไม่จบ ก็ถูกจงจึงห้าวพลิกตัวเป็นฝ่ายทับเธอไว้ เสื้อ เชิ้ตที่ถูกน้ำสาดจนเปียกชื้น ใส่อยู่ตัวเขาอย่างหละหลวม หน้าตา ตลกมาก แต่กลับบดบังสายตาดุร้ายของเขาไว้ไม่อยู่

“ไหนลองบอกว่ามีใครบ้าง?

หลินซินเหยียนหันหน้าไปอีกทาง ไม่ไปมองเขาที่เปลือยกาย อยู่“คุณถอยไปก่อน”

จงจึงห้าวหันหน้าเธอมา ให้เธอมองหน้าตัวเองพร้อมพูดทีละ ถ้อยคำ”คุณเป็นผู้หญิงที่แต่งงานแล้ว”

“ขาดแค่ใบหย่าอย่างเดียว เราก็หย่ากันแล้ว!”หลินซินเหยีย นอยากตะคอก ใส่เขาจังเลย ด้านนึงคือมีว่าที่ภรรยาแล้ว อีกด้าน นึงยังมาพูดแบบนี้กับภรรยาเก่าอีก

เขายืดหางตาให้ยาว หรี่ตาไว้และโน้มตัวลงไป ริมฝีปากเข้าใกล้มาก น้ำเสียงกุ๊กกิ๊กคลุมเครือ “อย่าลืมสิ ไม่มีใบหย่า คุณก็ ยังเป็นภรรยาของผมอยู่ คุณว่า ”

ปลายนิ้วของเขาลูบผ่านแก้มของเธอ นิ้วมือแตะอยู่บนริม ฝีปากของเธอ “เราจะใช้ค่ำคืนที่เจอกันหลังจากที่จากกันมานาน นี้ยังไง?”

หลินซินเหยียนเบิกตากว้าง กุมมือทั้งสองข้างไว้แน่นพร้อม กลั้นลมหายใจไว้

“เคยได้ยินคําๆนึงหรือเปล่า?”ปลายนิ้วมือของเขากดทับผ่าน ริมฝีปากชมพูระเรือของเธอ

เขาไม่ได้ใช้แรงมาก หลินซินเหยียนไม่รู้สึกเจ็บ แค่รู้สึกถูก เหยียดหยาม

“คำพูดอะไร?”หลินซินเหยียนแอบยกขาขึ้น เตรียมพร้อมกับ

การต่อต้านทุกเมื่อ

จงจึงห้าวสังเกตเห็นท่าทางของเธอ เห็นทะลุปรุโปร่งแต่ก็ไม่ ได้เปิดโปง แต่ได้เอาหน้าผากชนกับเธอ “เคยได้ยินจากกันช่วง นึง หวานยิ่งกว่าตอนแต่งงานใหม่ๆหรือเปล่า? เราจากกันหกปี แล้ว——”

เขายังพูดไม่จบ หลินซินเหยียนก็ได้ทำการต่อต้านแล้ว แต่ถูก จงจึงห้าวที่เตรียมพร้อมแต่แรกหนีบขาเอาไว้เสียก่อน เธออยาก ถีบขาทั้งสองข้างของเขาออก

ใบหน้าเขาแฝงด้วยรอยยิ้มที่ได้ใจ”อดใจรอไม่ไหวขนาดนี้เลย?”

หลินซินเหยียนหน้าแดงก่ำ เขาเป็นอันธพาลเหรอเนี่ย?

ทำไมถึงได้ไร้ยางอายถึงขั้นนี้

ครั้งนี้หลินซินเหยียนชักจะโกรธจริงๆแล้ว เธอจ้องเขาอย่าง โหด น้ำตาคลอเบ้า กลับฝันลืมตาไว้ไม่ให้มันไหลออกมา

จงจึงห้าวอึ้งเล็กน้อย


เพื่อการอัปเดตบทที่เร็วขึ้น กรุณาบริจาคสำหรับเว็บไซต์เพื่อซื้อบทใหม่! ขอขอบคุณ
THB

เคล็ดลับ: คุณสามารถใช้แป้นคีย์บอร์ดซ้ายขวา A และ D เพื่อเรียกดูระหว่างบทต่างๆ